Frank Masmeijer: ‘Ik hoop dat de mensen nu inzien wat er in mijn leven allemaal is voorgevallen.’

Frank vindt het fijn dat met het verschijnen van dit boek zijn eigen verhaal is verteld: ‘Wat mij gebeurd is, zal me nooit meer overkomen.’ Hij doelt hier op zijn rol bij de cocaïne die in de haven van Antwerpen in een pallet met bananen werd onderschept (foto: Lezerzzz).

Van onze redactie – Van financiële rijkdom met alle vrijheid naar acht maanden voorarrest binnen vier celmuren met uiteindelijk een veroordeling. Hoe kon het zo misgaan? Lezerzzz verdiepte zich in het boek ‘Frank en Vrij’ welke Frank Masmeijer samen met coauteur Nick Dijkman heeft geschreven en was bij de uitspraak in de rechtbank in Antwerpen aanwezig. 

Omdat hij openheid van zaken wil geven, zegt hij zelf. Zijn eigen verhaal naar voren wil brengen in plaats van dat de media dat voor hem blijven bedenken. Frank Masmeijer vertelt in zijn boek niet alleen over de kommer en kwel die hij meemaakte, maar blikt ook terug op die tijd waarin hem alles voor de wind ging. Het is 1985 als de dan nog onbekende Frank Masmeijer middels een screentest zijn debuut bij de televisie maakt. Voor de NCRV presenteert hij verschillende programma’s die uitermate goed worden bekeken. In 1994 volgt er een abrupt einde aan die successen en stapt hij over naar de horeca. Twintig jaar later wordt hij in België door de politie van zijn bed gelicht op verdenking van zijn betrokkenheid bij de import van ruim vierhonderd kilo cocaïne.

Jaarlijks een paar ton

Zijn werk bij de NCRV en de bekendheid die daaruit volgt, legt hem geen windeieren. Aan de ene kant verdient hij veel geld en aan de andere kant beleeft hij er een hoop plezier aan. Frank: ‘Rond die periode, begin jaren negentig, begonnen ook de sponsorcontracten een beetje in opkomst te komen, en tekende ik een lucratief contract bij Nokia. Ik begon toen echt veel geld te verdienen met een nieuw driejarig contract bij de NCRV. Ik verdiende jaarlijks een paar ton. Het was een gouden tijd. Ik werd overal voor gevraagd, voor feesten en evenementen. Ik kreeg ook allemaal sponsorcontracten. Niet alleen van Nokia, maar ik zat ook bij Holland Cruise Center. Ik deed alle cruises vanuit Miami. Ik heb het hele Caribisch gebied gezien. Wij gaven cruises weg in de shows die ik presenteerde, die waren allemaal van de Carnaval Cruise Lines. Op zo’n schip gingen tweeduizend mensen mee, en er liep ook nog eens tweeduizend man aan personeel rond. Alles erop en eraan. Het leek wel een dorp.’

Alles draait om de centen

Frank is vanwege zijn televisiecarrière geen onbekende voor allerlei artiesten. En brengt er graag zijn tijd mee door. Zo schrijft hij in zijn boek dat hij op een keer met Julio Iglesias in Huis ter Duin in Noordwijk zat en de indruk had dat deze wereldster het prettig vond eens een avondje vrijaf te hebben. ‘Ik vroeg hem wat zijn grootste zorg was. Toen zei hij: “Ik ben mijn hele leven al bezig mijn tweehonderd miljoen dollar te beschermen tegen de haaien om me heen.” Dat vond ik veelzeggend. Het is overal hetzelfde. Alles draait om de centen.’ Als het over hemzelf gaat, zegt Frank: ‘Omdat ik vrij makkelijk ben met geld, heb ik veel mensen financieel geholpen in mijn leven. Maar nog geen tien procent van die mensen heeft mij ooit terugbetaald.’ Zijn contacten zijn zeer divers. Zo vertelt Frank zelfs over een vakantie, ergens midden jaren negentig waarin hij Willem Holleeder, John Mieremet en Sam Klepper in zijn hotel ontmoet.

De rug toegekeerd

Nadat hij de NCRV heeft verlaten, presenteert hij nog zes televisieprogramma’s voor de Duitse televisie en zet zijn handtekening onder een platencontract bij Sony Music in Duitsland. Zijn betrokkenheid bij een sportprogramma voor de zender Sport 7 loopt al snel op niets uit omdat de zender ophoudt te bestaan. In 1995 vertrekt Frank met zijn gezin naar België om daar in een luxe villa in Schilde te gaan wonen. Het televisiewerk heeft hij de rug toegekeerd waarna hij besluit de horeca in te gaan. Dat doet hij in 1997 door zijn eerste zaak te openen in Wijnegem. Daarna volgen er meer. Frank: ‘Ik was miljonair in die tijd. Zeker weten. We hadden het gewoon goed. Een huis, een appartement, en nog een appartement, horecazaken; als je dat allemaal bij elkaar optelt kom je tot een behoorlijk vermogen.’ Die horecazaken worden later overgenomen. Een door hem geopende zaak in Sint-Niklaas gaat na minder dan een jaar in oktober 2013 failliet. Aan de jarenlange successen lijkt een einde te zijn gekomen.

In een criminele organisatie

Op 7 oktober 2014 wordt er door de douane 467 kilo cocaïne onderschept in de haven van Antwerpen. Hier begint alle ellende. Want op 14 oktober 2014 vindt er in dat verband een ingrijpende gebeurtenis plaats in het hele gezin Masmeijer. In de vroege ochtenduren wordt er hard op de deur van hun huis in Schilde gebonkt. Het tijdstip kan Frank zichzelf niet meer zo goed meer herinneren, maar hij gokt dat het rond half zes geweest moet zijn. Hij opent zelf de deur, mompelt nog iets van een ‘Hallo?’ maar agenten stormen een voor een naar binnen. Zijn vrouw Sandra vraagt meteen wat er aan de hand is. De politie antwoordt hierop dat haar man wordt verdacht van mededaderschap in een criminele organisatie die zich bezighoudt met het verhandelen en/of importeren van verdovende middelen, in dit geval cocaïne. Frank: ‘Ik weet nog goed dat Sandra en ik op dat moment snel oogcontact hadden. Dat was heel angstig en vreemd. Als ik terugdenk aan dat smoeltje van Sandra en die geschrokken bekkies en onwetende blikken van de kinderen zag ik pure machteloosheid.’

Keiharde werkelijkheid

Ze zijn verbaasd, geschrokken en totaal in paniek. Frank vertelt pas in een later stadium aan Sandra en zijn twee kinderen Michelle en Charlotte dat er geen sprake was van een misverstand en dat hij daadwerkelijk betrokken is geraakt bij grootschalige drugshandel. Hij neemt het zichzelf kwalijk dat zij er plotseling mee werden geconfronteerd. Na de aanhouding wordt hij geboeid afgevoerd. Opmerkelijk is dat Frank in zijn boek vertelt dat hij eigenlijk al wist waarvoor ze kwamen: ‘Ik wist donders goed waarom ik was opgepakt, en waarom ik nu in deze auto zat. Ik besloot een aantal dingen op een rijtje te zetten, en nam mezelf voor hoe dan ook geen namen te noemen. Of dat verstandig was kon ik op dat moment niet echt inschatten, maar ik ben geen verrader: dus of het nou goed was of niet, ik zou “de jongens” niet verlinken. Hij doelt hierbij op een groenteboer die leverde aan zijn horecazaken en een neef die in de haven van Antwerpen werkt. Eenmaal in de gevangenis beland, wordt hij geconfronteerd met de keiharde werkelijkheid. ‘De cel zag er niet uit. Ik zag alleen een wc en een bed. Geen televisie of wat dan ook. Welnee! Een volledig betonnen hok met een betonnen plateau waar ik op kon zitten. De metalen toilet hing aan de muur, een bril ontbrak. De muren waren grijs. De deur was rood, met een luikje erin. Er zaten geen ramen in de cel, dat vond ik misschien nog wel het vervelendste. Ik nam plaats op het bed en keek om me heen. Troostelozer dan die grijze kleur kun je het niet bedenken. Ik voelde me gelijk een gevangene. Dat was een pijnlijk moment.’

Pallet met bananen

Kort samengevat bekent Frank pas in een later stadium tegenover de politie dat hij betrokken is geweest bij cocaïnehandel in België. Zijn advocaat vertelt uiteindelijk voor de rechtbank in Antwerpen dat Frank zijn betrokkenheid niet langer betwist. Maar hij was niet op de hoogte van het feit dat het om zo’n omvangrijke partij ging. Politie en justitie geloven dit niet. Had hij op zijn minst niet kunnen vermoeden dat dit een grote, duistere zaak betrof waar hij een grote slag mee hoopte te slaan? Daarover zegt hij in het boek: ‘Ik heb er nooit over gedacht om namen te noemen. Nooit. Waarom wel? Omdat ik dan strafvermindering zou kunnen krijgen? Nee, ik wist toch waar het over ging. Ik wist alleen wat er ging gebeuren, maar had geen actieve rol in het geheel. Ik had op dat moment niet verwacht lang binnen te moeten blijven. Dan ga toch niet de hele zaak verraden?’ De feiten op een rij: Frank rijdt samen met een neef in een bestelauto naar de Antwerpse haven om een vanuit Zuid-Amerika afkomstige pallet met bananen waarin cocaïne is verborgen België binnen te smokkelen. Dat wordt problematisch als de transporteur die pallet niet wil meegeven. Vervolgens gaat hij een tweede keer naar de haven om opnieuw te vragen naar deze specifieke partij. De argwaan van de Belgische autoriteiten is daarmee gewekt. De opdrachtgevers achter deze handel maken later korte metten met Frank en slaan hem in dezelfde haven elkaar. Hij weet met alle verwondingen naar een autobedrijf te strompelen welke iets verderop is gevestigd en vertelt dat is geprobeerd om zijn auto te stelen en dat hij zijn autosleutels en telefoon kwijt is. De werkelijke reden noemt hij niet. Zelfs als de politie al snel naast zijn ziekenhuisbed staat om hem de nodige kritische vragen te stellen, ontloopt hij de werkelijkheid.

Been buiten de deur

Op 2 juli 2015 wordt Frank vrijgelaten. Maar van een volledige vrijheid is nog lang geen sprake. Hij krijgt huisarrest in de vorm van een enkelband. De procureur des Konings eist zeven jaar celstraf en € 24.000,- boete tegen hem. Over die enkelband zegt Frank: ‘Na verloop van tijd was ik die enkelband helemaal zat. Waar anderen soms nog een half uurtje of een uurtje naar buiten mochten, moest ik vierentwintig uur per dag binnenblijven. Ik heb wel een keer geprobeerd mijn been buiten de deur te steken, maar toen ging thuis meteen de telefoon. Dus dat heb ik maar niet meer gedaan. In de gevangenis hoorde ik wel verhalen van jongens die al eens thuis hadden gezeten met een enkelband en dat ding toen op een of andere manier van hun enkel af hadden gekregen en bij hun kat om hadden gedaan. Geweldig!’ In september 2015 mocht de enkelband af. Het is wachten op de uitspraak. Moet hij opnieuw naar de gevangenis?

Scheidingspapieren

Een slecht mens zegt hij nooit te zijn geweest. Tegelijkertijd heeft alles op hem een zware wissel getrokken. ‘Ik heb weliswaar fouten gemaakt, maar dat hoeft mij toch niet de rest van mijn leven nagedragen te worden? Als het me niet lukt mijn imago de komende jaren te herstellen, dan komt dat mede door sommige media. Die hebben mij kapot willen maken. Dat stigma wis ik helaas nooit meer uit. Daarmee ben ik al flink gestraft.’ Intussen heeft zijn huwelijk met Sandra het niet overleefd. Nog voor het aanbreken van de zomer van 2017 hebben ze beiden hun handtekening onder de scheidingspapieren gezet. Ondanks dat dit een vervelende gebeurtenis is, voelt Frank het als een afsluiting van een mooie periode: ‘Ik ben altijd erg gek geweest op Sandra, en we zijn niet voor niets zevenentwintig jaar getrouwd geweest.’

Geen boeman of slechterik

Frank vindt het fijn dat met het verschijnen van dit boek zijn eigen verhaal is verteld: ‘Ik hoop dat de mensen nu inzien wat er in mijn leven allemaal is voorgevallen, dat ik niet door de NCRV ben ontslagen omdat ik een bevriend echtpaar de hoofdprijs in mijn spelshow zou hebben laten winnen, en wat mijn rol was bij de 467 kilo cocaïne die in oktober 2014 in de haven van Antwerpen werd onderschept.’ Eigenlijk maakt het niet uit of je als lezer nu wel of niet in de schuld van deze persoon gelooft om aan dit boek te beginnen. Hoe dan ook, je blijft lezen. Het geeft een indruk van de persoon Frank Masmeijer. Geen boeman of slechterik, maar iemand die zo goed mogelijk voor zijn gezin heeft willen zorgen. Hij zegt veel gepiekerd te hebben in zijn cel. Vooral over zijn dochters. Of het wel goed met ze ging. En vindt dat Sandra het ook heel goed heeft gedaan. Gedachten waar niemand aan zal twijfelen. In zijn boek vertelt hij onder meer over het kind zijn en het zelf hebben van kinderen, over zijn tijd bij het voetbalinternaat van Go Ahead Eagles in Deventer, over zijn loopbaan bij de televisie en over het zorgeloze leven in België. Verschillende, vaak leuke, anekdotes passeren de revue. Dit alles is op een aangename en vlotte manier geschreven. Ongeveer halverwege het boek slaat de sfeer om als zijn zaken minder voorspoedig verlopen dan gedacht en hij te maken krijgt met politie en justitie. Als een spannend jongensboek, maar dan zonder goede afloop. Frank: ‘Geld verdienen is niet zo moeilijk. Geld bijhouden, dat is wel moeilijk. Wat mij gebeurd is, zal me nooit meer overkomen. Maar ik heb er geen cent spijt van. Ik heb de mooiste vakanties en de mooiste huizen met mijn kinderen kunnen delen. Dat is toch prachtig? Dat pakken ze ons nooit meer af.’

Frank Masmeijer werd op 13 oktober 2017 door de rechtbank van Antwerpen schuldig bevonden aan betrokkenheid bij drugssmokkel. Hij werd veroordeeld tot een gevangenisstraf van acht jaar en een geldboete van achtduizend euro. En dat terwijl het Openbaar Ministerie eerder nog een straf van zeven jaar cel had geëist. Frank zag het niet zitten om bij de uitspraak aanwezig te zijn. Het Openbaar Ministerie vroeg om een onmiddellijke aanhouding. Het boek ‘Frank en Vrij’ van Frank Masmeijer is uitgegeven bij Xander Uitgevers B.V. (ISBN 9789401606585).

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*