Rianne Schorel en één plotselinge klap die haar (voetbal)leven voorgoed veranderde

Toch weet Rianne Schorel in al die strijd te overwinnen: ‘De hersenschudding veranderde me als persoon en maakte me sterker. De veranderingen die ermee gepaard gingen waren moeilijk om te accepteren, maar ik moest wel.’ (eigen foto Rianne Schorel)

30-01-2018 | Richard Helwig – Ze wil maar één ding: samen met haar tweelingzus Nanja profvoetballer zijn in het Nederlands vrouwenelftal. Om dit doel te verwezenlijken vertrekt Rianne Schorel op zestienjarige leeftijd naar North Carolina. Het internationale succes lacht haar toe. Als ze eindelijk wordt uitgenodigd om deel te nemen aan het nationaal elftal van vrouwen en de voetbalwereld aan haar voeten ligt, verandert plotseling door één klap voorgoed haar leven. In haar boek ‘Leven met mijn hersenschudding’ beschrijft Rianne deze gebeurtenis.

Priyanka Iver heeft ‘Leven met mijn hersenschudding’ tot leven laten komen door het samenstellen en het herschrijven van de inhoud. Hij heeft de gedachtes van Rianne op een voortreffelijke manier aan het papier weten toe te vertrouwen. Over de zoektocht van een prof naar herstel. In de inleiding verwijst Rianne naar de woorden van filosoof en theoloog Søren Kierkegaard: ‘Het leven moet achterwaarts worden begrepen, maar voorwaarts worden geleefd’. Het zijn woorden die voor altijd in haar geheugen staan gegrift. Ze schrijft over passie, verlangen, pijn, herstel en de successen verkregen na zo veel nederlagen. Ervaart haar leven als een rit in een achtbaan. Met haar verhaal wordt de lezer meegenomen op reis door haar bestaan, te midden van alle ups en downs.

Beide hartjes tegelijk

In het eerste hoofdstuk gaat Rianne terug naar haar geboorte. Ontroerend om te lezen is dat haar moeder tijdens de zwangerschap niet één maar twee baby’s in haar buik voelt. De dokter hoort echter maar enkele hartslag en gelooft niet dat ze zwanger is van een tweeling. Pas nadat Rianne is geboren, geeft de dokter aan dat er nog een baby aan zit te komen. Twintig minuten later wordt Nanja geboren. De dokter was in dat eerdere stadium niet in staat geweest om twee hartslagen te herkennen, omdat beide hartjes tegelijk klopten. De zorg voor nog een kind brengt extra emotionele en financiële zorgen met zich mee die de ouders niet hebben voorzien. Rianne vertelt onder meer over haar kind zijn, hoe fijn het is om een tweelingzus te hebben, het liefdevolle gezin waarin ze opgroeit, de schoolperiode, de tijd die ze doorbrengt in Amerika, zowel voor het voetballen als voor haar latere herstel, en allerlei bijzondere momenten, afgewisseld met foto’s die een inkijkje geven in haar leven. Al die momenten zijn soms best leuk om te lezen. Over dat haar vader vaak in de fout ging als hij beide baby’s in de nachtelijke uren eten moest geven: ‘Hij kon ons niet uit elkaar houden en moest steeds degene die hij al had gevoed markeren.’ Over hoe zij en Nanja wel eens van plekje wisselden op de basisschool. Dat de hele klas dat grappig vond omdat de leraar het nooit doorhad. En dat ze op straat vaak werden nagestaard. Wat allerlei hilarische momenten opleverde. Over de sterke band met haar zus en over het gevoel dat haar bekruipt toen er iets goed mis was: ‘Eén keer had ik dat gevoel en toen bleek dat Nanja met mijn broer was uitgegaan. De auto waarin ze reden was op zijn kop in het water terecht gekomen.’

UEFA Women’s Cup

Langzaam komt ze in haar verhaal op het onderwerp voetbal en de immens grote liefde die ze al op jonge leeftijd voor deze sport heeft. Wat begon als een leuk spelletje met haar broers en zus toen zij negen jaar was, veranderde al snel in de drijfkracht van haar leven. Zestien jaar lang proeft ze de geweldige successen van haar spel en weet ze fantastische overwinningen binnen te halen. Ze vertelt onder meer over de kans om voor de UEFA Women’s Cup te spelen, de vrouwelijke versie van de UEFA Champions League. Ook laat ze zien hoeveel plezier ze beleeft aan wat ze met het voetballen weet te bereiken: ‘Het was gaaf om in zulke stadions te spelen. Als vanuit het niets liep ik ineens in kleedkamers waarvan ik nooit had gedacht dat ik erin zou rondlopen. Ik speelde in stadions waarvan ik had gedroomd dat ik erin zou spelen en ik kwam op televisie in mijn thuisland.’ In de periode dat ze voor ADO Den Haag speelt, doet ze veel mooie ervaringen op. Dankzij haar tijd als televisiepresentatrice krijgt ze verschillende kansen om voetbalsterren te ontmoeten. Ze is blij dat het voetballen kan worden gecombineerd met presenteren. En voordat ze ‘s nachts gaat slapen, droomt ze over in oranje geklede fans die haar aanmoedigen, terwijl ze het Nederlandse team tot een overwinning brengt. Deze scène speelt zich meerdere keren per nacht in haar hoofd af. Ze blijft maar denken over hoe goed ze kan scoren. Rianne is zo dicht bij het in vervulling brengen van haar decenniumlange droom om haar land te vertegenwoordigen. En is het ondertussen niet makkelijk om je weg te vinden in de grote voetbalwereld waarin seks, drugs en alcohol op de loer liggen: ‘Ik had de nodige offers gemaakt, zoals “nee” zeggen tegen drank en andere verleidingen, zodat mijn focus niet van mijn doel zou afdrijven.’

‘Herinner je de lage, rare toon van de schoolbel vroeger? En de toon ging deze keer niet weg.’

Ziek en misselijk

Hoe goed getraind en voorbereid Rianne Schorel op dat moment ook is, die ene gebeurtenis in februari 2008 had ze nooit kunnen zien aankomen. Rianne heeft er lange tijd naar uitgekeken om tegen AZ Alkmaar te spelen. Ze is hier overduidelijk om te willen scoren, voelt zich opperbest en rent op een bepaald moment achter een vrije bal aan. De tegenstanders zijn niet in staat om een goede verdediging op te bouwen. Dan voelt ze dat de koude, harde bal in alle hevigheid haar hoofd raakt. Direct ziet ze sterretjes. Ze raakt gedurende ongeveer tien seconden buiten bewustzijn, verneemt ze later. Als ze haar ogen weer opendoet, hoort ze het gejuich van het publiek en heeft ze het gevoel dat haar hoofd alle kanten opgaat. De scheidsrechter heeft de wedstrijd stilgelegd terwijl Rianne overeind probeert te komen. Ze wil niets liever dan het spel hervatten. Haar fysiotherapeut stelt haar een aantal vragen en het lijkt erop alsof ze zich alles nog kan herinneren. Er wordt besloten dat ze weer kan meespelen. Maar eenmaal terug in het spel, kan ze haar aandacht niet bij de bal houden. In haar oren zit een toon die alsmaar blijft doorklinken. Ze omschrijft het als volgt: ‘Herinner je de lage, rare toon van de schoolbel vroeger? En de toon ging deze keer niet weg.’ Daarbij heeft ze het gevoel alsof ze zweeft en kan ze de bal niet meer bijhouden. Het lijkt alsof die honderd keer sneller gaat dan normaal. Ze is ziek en misselijk.

Uit evenwicht

Rianne is wel wat gewend en verwacht in eerste instantie niet dat deze klap zoveel invloed op haar dagelijkse leven zal hebben. Ze is voor deze klap op het voetbalveld al eerder op haar hoofd geraakt: ‘Ik heb een keer een flinke klap gekregen op de universiteit en ik heb meerdere keren een hersenschudding gehad, misschien ook toen ik nog klein was. De klap die ik op de universiteit kreeg, was veel erger. In de loop van mijn carrière ben ik een keer tegen de paal geknald, waardoor ik buiten bewustzijn raakte. En ik ben meerdere keren hard genoeg door de bal geraakt om sterretjes te zien, maar ik schudde het altijd van me af als een onderdeel van het voetbal dat onschuldig leek.’ Maar nu is het beduidend anders. Na deze wedstrijd voelt ze zich naar eigen zeggen verschrikkelijk. Ze denkt dat een aspirine en een goede nachtrust zullen helpen. Ze blijft echter last houden van die constante toon in haar gehoor. Ze voelt dat ze uit evenwicht is.

Vitale organen en reflexen

Vier dagen later besluit ze naar de huisarts te gaan. Die stuurt Rianne meteen door naar het ziekenhuis. Daar wordt geconstateerd dat ze een hersenschudding en een whiplash heeft. Omdat ze heeft bedacht dat ze over een paar weken voor de volgende grote wedstrijd beter moet zijn, doet ze er alles aan om weer de oude te worden. Opvallend is dat ze in het ziekenhuis niet wordt gevraagd om een evenwichts-, handigheids- of mobiliteitstest uit te voeren. Ook worden haar vitale organen en reflexen niet constant in de gaten gehouden. Het enige advies wat zij krijgt is om te rusten. Rianne: ‘In Nederland beschikten de artsen toen nog niet over voldoende kennis en werden de klachten niet serieus genomen.’ Ondanks dat er mensen uit haar omgeving haar kenbaar maken dat de voetbalcarrière voorbij is, houdt ze hoop. Met een barstende hoofdpijn, een waas voor haar ogen en de constante toon in haar gehoor. Er zijn momenten van eenzaamheid die haar alsmaar in de greep blijven houden. Rianne: ‘Ik had nooit gedacht dat hersenletsel me zo radeloos zou maken.’ Om te vervolgen met: ‘Ik bereikte een punt waarin ik het gevoel had dat het leven de moeite niet meer waard was, maar mijn geloof in God hielp me om door het woelige water te navigeren.’

‘Ze vervangen je heel gemakkelijk voor iemand anders en de ernst van het probleem werd toen ook niet erkend.’

Bijna eindeloze traject

In haar boek vertelt ze over het bijna eindeloze traject dat ze besluit te volgen. Ze focust zich op een nieuwe uitdaging, omgaan met de dagelijkse gevolgen van een hersenschudding in plaats van elke dag zo graag met voetbal bezig te zijn. Beschikt over een onuitputtelijk doorzettingsvermogen. Een hartverscheurend verhaal over beproevingen en overwinningen. Ze noemt hoe ze zich aan de kant voelt geschoven: ‘Ze vervangen je heel gemakkelijk voor iemand anders en de ernst van het probleem werd toen ook niet erkend.’ Toch weet Rianne Schorel in al die strijd te overwinnen: ‘De hersenschudding veranderde me als persoon en maakte me sterker. De veranderingen die ermee gepaard gingen waren moeilijk om te accepteren, maar ik moest wel.’ Ze grijpt alles aan. Is zeer sterk gemotiveerd. Vertrekt naar het Eisenhower Center in Michigan om een behandeling voor traumatisch hersenletsel te volgen. Amerika loopt volgens haar zo’n acht jaar voor ten opzichte van Nederland. Stukje bij beetje maakt ze vorderingen. Zoals die dag dat haar behandelend neuroloog, Jeffrey Kutcher, een van de belangrijkste autoriteiten in het onderzoek naar hersenschuddingen, tegen haar zegt: ‘Je gaat op die fiets zitten en je gaat het geweldig doen.’ Hij belooft haar te genezen. Een soort van omslagpunt ontstaat. Langzaam weet ze de draad van het leven weer op te pakken en gaat ze uiteindelijk de juiste kant op, richting volledig herstel. Haar tweelingzus Nanja stopte al eerder met het voetballen wegens een opgelopen blessure en werkt nu in de evenementenorganisatie, op zowel zakelijk vlak als in de sport.

Als overwinnaar

Je leest ‘Leven met mijn hersenschudding’ in één adem uit. Zo spannend en aangrijpend als dat het is. De schrijfstijl is prettig. Het beschrijven van gevoelens wordt niet uit de weg gegaan. En je hoeft geen voetballiefhebber te zijn om dit boek te lezen. Rianne heeft er erg veel werk van gemaakt. Met haar openhartige verhaal laat ze ook zien dat een hersenschudding niet zo onschuldig is als dat het misschien lijkt. En vertelt ze over het afleggen van het traject met de vele levenslessen: het goede, het slechte en alles daartussenin. Ze hoopt dat ze erin is geslaagd om het masker van dit ‘onzichtbaar letsel’ te verwijderen. En denkt ze aan anderen. Voor mensen die aan het strijden zijn in moeilijke tijden, heeft ze geruststellende woorden: ‘Als ik ertegen kon strijden en er als overwinnaar uit kon komen, dan kan iedereen dat!’

Het boek ‘Leven met mijn hersenschudding’ van Rianne Schorel is uitgegeven bij Uitgeverij Boekenbent (ISBN10: 9463281959 en ISBN13: 9789463281959).