Zuster Godfrieda zorgde voor een waar schrikbewind in klooster

Het klooster van de Apostolinen van de Heilige Jozef (foto: Lezerzzz).

Van onze redactie – Rustig genieten van je oude dag in een rusthuis is er soms niet bij. Een spraakmakende zaak is die van Zuster Godfrieda uit het jaar 1977. In het Belgische plaatsje Wetteren, gelegen op iets meer dan tien kilometer ten oosten van Gent, is het klooster van de Apostolinen van de Heilige Jozef gevestigd. Ernaast bevinden zich een paar klinieken en een klein rusthuis voor bejaarden. Hier vonden verschillende bewoners een opvallende dood.

Cecile B. die als kloosterzuster Godfrieda heet, voert de leiding over het rusthuis. Zij komt in opspraak als blijkt dat ze bejaarde bewoners op slinkse wijze ‘euthanaseert’ zonder dat daar enige medische aanleiding toe bestaat. Naar latere schatting van haar verpleegsters doet zij dat zo’n dertig keer. In de eerste helft van het jaar 1977 neemt het sterftecijfer in het rusthuis plotseling onrustbarend toe. Bewoners die niet ziek zijn, overlijden op onverklaarbare wijze. Het begint de verpleegsters op te vallen dat Zuster Godfrieda hier best wel eens iets mee te maken zou kunnen hebben. Vreemd is namelijk dat deze kloosterzuster telkens bij verdachte overlijdensgevallen betrokken is. Pas later blijkt waarom.

Niet in de gevangenis

Een aantal bewoners krijgt een dodelijke injectie van haar, anderen laat ze stikken. Dat laatste doet ze door haar slachtoffers te laten drinken om hen daarna stevig op de borst te drukken. In haar hoofd was een tumor geconstateerd. De doktersbehandeling bleek niet afdoende. Ze raakt verslaafd aan opium en morfine derivaten. Vanaf dat moment gaat het mis. Ze wordt een geheel ander persoon. Er zijn meerdere gevallen bekend waarin verplegend personeel tot het plegen van moorden overgaat. Maar deze zaak is extreem te noemen.

‘Een zot wijf’

Het bestuur van het rusthuis wil niets van alle wantoestanden weten. Verpleegster Luciënne Rasschaert, die zich bij de bestuursvoorzitter Romain Verschooris beklaagt over Zuster Godfrieda, krijgt uit zijn mond te horen dat ze ‘een zot wijf’ is en ‘er beter aan doet haar mond te houden’. Later durft ze toch opnieuw de stoute schoenen aan te trekken door naar een ander lid van het bestuur te stappen, dokter Jean-Paul de Corte. Die neemt het voor haar op. Hij licht de rest van het bestuur in, maar wordt meteen teruggefloten. Uiteindelijk komt Zuster Godfrieda na een lange weg niet in de gevangenis maar in een ‘psychopatenasiel’ terecht.

Zeer gevoelig

Over deze zaak willen we in het begin van het jaar 2005 meer weten. Het Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn (OCMW), waar het geheel onder valt, reageert in eerste instantie op geen enkele interviewaanvraag. Later worden we gebeld dat er geen enkele medewerking wordt verleend. Bij ons bezoek ter plaatse blijkt het rusthuis te zijn gesloopt, terwijl het klooster er nog wel staat. Een korte vraag aan een kloosterzuster die toevallig over het terrein loopt, levert de nodige consternatie op. De plaatselijke overste, Zuster Monique, is ondertussen ingeseind en komt even later boos op ons af. Niet bereid tot enig gesprek. Zwaaiend met een mobiele telefoon in haar hand om de politie te bellen. Op dat moment hadden we de foto’s van het klooster al gemaakt. Helder is dat de zaak na al die jaren nog steeds zeer gevoelig ligt. De plaatselijke gemeente verleent ons alle medewerking. Navraag bij justitie leert echter dat het dossier Zuster Godfrieda is vernietigd. En men daarom onze specifieke vragen niet meer kan beantwoorden.

Advertentie

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*